Ik kan goed denken, maar op emotioneel gebied lijk ik
soms ontzettend dom. Mijn verstand weet het allemaal wel, maar met mijn gevoel
valt nauwelijks te redeneren. Als ik in een bepaalde gemoedstoestand zit dan kan het
voor mij zijn alsof dat altijd zo geweest is en ook altijd zo zal zijn. Ik zie
niet verder dan het hier en nu. Het is alsof ik telkens een andere kleur bril op zet.
Mijn gehele waarneming wordt beïnvloed door de kleur van die bril. Dit is nu mijn wereld, want het is alles wat ik zie. Dat ik gisteren nog een andere bril op had
en dat ik de afgelopen tijd al ontelbare keren van bril ben gewisseld ben ik
vergeten. Ergens weet ik het wel, verstandelijk, maar als ik het niet voel dan
weet ik het niet echt.
Zo verlies ik keer op keer mijn overzicht en altijd trap
ik er weer in. Dit keer zal het écht zo blijven, het komt nooit meer goed en er
is geen verandering meer mogelijk. En elke keer komt het gevoel van verbazing
weer wanneer de bril van mijn gezicht af is gevallen. ‘Dacht ik dit echt
gisteren? Heb ik dit vanochtend geschreven? Hoe kon ik die dingen geloven?’ Zodra ik
weer in staat ben om verder te zien lijkt dat wat er net was
ontzettend onlogisch. Ik kan mijn (negatieve) emoties slechter verdragen dan de meeste mensen omdat ze zo allesomvattend zijn.
Ik heb ook veel moeite met het zien van mijzelf als een
geheel. Gisteren vond ik nog dat ik goed ben in het nakomen van mijn
verplichtingen, maar vandaag heb ik iemand's bericht niet beantwoord, dus nu ben ik
dat niet meer. 'Ik ben zo negatief, ik loop altijd maar te zeuren en ik kom tot
niks'. Gisteren ben ik de hele dag goed bezig geweest, maar ja, het is nu vandaag.
Ik zie mezelf in stukjes en kan wel van het ene stukje naar het andere
springen, maar alles tegelijk zien lukt niet echt.
Niet vreemd dat ik de diagnose Borderline Persoonlijkheidsstoornis heb gekregen toen ik voor het eerst met de hulpverlening in aanraking kwam. Stemmingswisselingen en een instabiel zelfbeeld horen bij de criteria voor de diagnose Borderline.
Het is echter ook goed vanuit autisme te verklaren. Je zou kunnen zeggen dat ik mezelf in details verlies, in delen van mezelf en in emoties. Ik zie het geheel niet en daarom kunnen mijn stemmingen zo intens zijn en me tot wanhoop drijven. Een
emotie is makkelijker te verdragen wanneer je weet dat deze tijdelijk is. Als
ik ergens midden in zit lijkt de tijd niet meer te bestaan.
