Verwachtingen en het geluk

"Blessed is he who expects nothing, for he shall never be disappointed"

Ik vraag me vaak af in hoeverre ons geluksgevoel is verbonden met de verwachtingen die we van onszelf en het leven hebben. Er is geen sleutel voor onmiddellijk geluk en we worden niet allemaal gelukkig van dezelfde dingen. Ik vind het bijzonder dat er mensen zijn die in nare omstandigheden toch aangeven gelukkig en tevreden te zijn. Aan de andere kant zijn er mensen bij wie het lijkt alsof het leven hen altijd toelacht die zich absoluut niet gelukkig voelen. Belangrijke factoren die volgens mij invloed hebben op ons geluksgevoel zijn: onze genen, onze omgeving, onze keuzes, onze definitie van geluk en (daarmee enigszins samenhangend) onze verwachtingen.

Als ik zou verwachten dat mijn leven alleen de moeite waard is als ik de loterij win, beroemd word, wereldvrede bewerkstellig en de Nobelprijs in ontvangst mag nemen zal ik waarschijnlijk nooit tevreden zijn. Nou is dit lijstje wel erg ambitieus, maar de meesten van ons zullen weleens verwachtingen gehad hebben die niet realistisch bleken te zijn. Dromen is leuk en kan geen kwaad, maar als we (al dan niet bewust) verwachten is er altijd de kans op teleurstelling, en zelfs wanhoop of somberheid als het leven toch anders loopt dan we voor ogen hadden. Daarom stelt iedereen in de loop der tijd zijn verwachtingen weleens bij en dat is maar goed ook. Want nee, we kunnen niet allemaal astronaut worden of prinses of tornado-jager. En als die dromen zijn vervlogen komen er nieuwe wensen voor in de plaats, die ons misschien wel naar wegen leiden die uiteindelijk beter zullen zijn dan de vorige.

"Blessed is he who expects nothing..." Ja, als je nergens wat van verwacht zul je waarschijnlijk redelijk snel tevreden zijn. Maar het kan er ook voor zorgen dat je veel minder uit jezelf haalt dan er in je zit, bij wijze van spreken. Als je daar vrede mee hebt, geen probleem. Maar ik denk dat de meeste mensen toch graag blijven streven naar verbetering van zichzelf en van de wereld. In die zin kunnen hoge verwachtingen je tot grote daden drijven. En toch kunnen te hoge verwachtingen je ook behoorlijk ongelukkig maken en het tegenovergestelde teweegbrengen. 

Vroeger wilde ik actrice worden en schrijfster, sterrenkundige, dierenarts, juf, moeder... In de loop van mijn jeugd veranderden mijn dromen vanzelf en bleven er een paar overeind. Wat later in mijn leven bleken een aantal van mijn grootste dromen, die ook verwachtingen waren geworden, absoluut niet haalbaar te zijn. Prima, daar kwamen dan weer nieuwe dromen voor in de plaats. En oeps, na een tijdje moest ik erkennen dat ik zo was vastgelopen in het leven dat ook deze verwachtingen niet meer realistisch waren. Mijn verwachtingen van mezelf moesten steeds lager en lager worden bijgesteld en op een gegeven moment bereikte ik een dieptepunt waarin ik bijna niet meer durfde te dromen, of zelfs te hopen. Toen kwam er de acceptatie van de situatie zoals hij was (nou ja, die kwam niet uit de lucht vallen) en ik begon kleine beetjes geluk te vinden in de mini-stapjes die ik zette op weg naar een betere toekomst. In de tijd dat ik torenhoge verwachtingen had van mezelf had ik niet kunnen bedenken dat ik ooit tevreden zou zijn met zoiets simpels als 'ik heb boodschappen gedaan vandaag' of 'ik doe 2 uur per week vrijwilligerswerk'. Dat is wel even wat anders dan 'full time baan, vrijstaand huis en 3 kinderen, plus labrador'. Ik ging weer dromen en daarbij toch ook stiekem weer dingen verwachten. En ik ging van kan-niets-doen naar: deeltijd studie, part-time baan, sport en hobby's.

Ik ben idealistisch en denk graag na over de toekomst. Ik weet wat ik wil en ik weet dat ik niet alles kan krijgen wat ik wil. Momenteel ben ik weer in een situatie beland waarin ik voor de keuze sta om de dromen die ik al jaren heb te blijven volgen of om mijn verwachtingen opnieuw naar beneden bij te stellen. Nou ja, eigenlijk heb ik niet eens een keuze want wat ik voor ogen had blijkt gewoon wederom niet haalbaar. Maar ik wil zo graag dingen bereiken, voor mezelf en voor 'de wereld', en ik wil groeien (mentaal, niet fysiek) en werken en liefhebben en gelukkig zijn. En ik weet dat ik gelukkiger zou zijn als ik minder van mezelf en anderen en het leven ga verwachten, maar het doet ook pijn om opnieuw dingen op te moeten geven. Ik wil het eigenlijk niet accepteren, ik wil niet loslaten. Ik zal proberen om mijn verwachtingen bij te stellen zonder te stoppen met dromen. Ik was altijd al een dromer.

"You may say I'm a dreamer, but I'm not the only one. I hope some day you'll join us, and the world will be as one"

Quotes: Alexander Pope, John Lennon 

Ik leun dan ook maar achterover

Ik ben een plichtsgetrouw mens. Als je met mij een afspraak maakt kun je er vanuit gaan dat ik kom opdagen of dat ik op tijd afzeg als ik toch verhinderd ben. Ik heb sterke loyaliteitsgevoelens naar de mensen met wie ik op één of andere manier verbonden ben, en als anderen mij verantwoordelijkheden geven zal ik tot het uiterste gaan om mijn plichten te vervullen. Niet iedereen staat op dezelfde manier in het leven als ik en dat zorgt soms voor verwarring en verbaasde gevoelens van mijn kant.

Als er iets geregeld moet worden voor een groep mensen dan ben ik vrij vaak één van degenen die het initiatief neemt en de organisatie op zich neemt. Ik beleef plezier aan organiseren omdat het mij controle geeft over wat er gaat gebeuren, omdat ik creatief mag zijn, en omdat ik dan zeker weet dat alles goed gebeurt. De keerzijde ervan is dat de verantwoordelijkheid me door mijn perfectionisme ook veel stress oplevert.

Nu lijkt het er weleens op dat anderen het best makkelijk vinden dat ik dingen vaak regel en daarom wat meer achterover leunen en blijven hangen in passiviteit terwijl ik me om van alles druk loop te maken (en dat ligt natuurlijk ook aan mij, omdat ik mezelf vaak aangeboden heb). De laatste tijd drukken mijn verantwoordelijkheden zwaar op mijn schouders, en ervaar ik het als ergerlijk dat het soms lijkt of mensen de moeite die ik doe voor lief nemen. Het is nu bijna vakantie en ik had een plan… Ik ga zelf ook eens achterover leunen en kijken wat er gebeurt. Voorlopig neem ik geen nieuwe organisatorische taken op me en ga ik niet meer achter jan en alleman aanzitten om iets geregeld te krijgen. Het is voor mij een uitdaging om de controle los te laten, maar het zal me hopelijk ook stress gaan besparen. In plaats van naar de mensen toe te gaan, laat ik ze nu naar mij toe komen.

Dit besluit heb ik afgelopen maandag genomen en woensdag kon ik het gelijk in de praktijk brengen. Een paar studiegenoten wilden iets regelen voor het volgende schooljaar en iemand draaide zich naar me toe met de vraag of ik dan tegen het einde van de vakantie de groep wilde mailen om het op te zetten. Ik gaf haar een vriendelijk, maar duidelijk ‘nee’. Geen uitleg, geen verantwoording, gewoon ‘nee’. En het was geen probleem, en het voelde goed.

Ik voel eigenlijk al een tijdje een soort boosheid naar ‘de wereld’ wanneer het op mijn organisatorische taken aankomt en ik weet niet of dat terecht is. Heb ik misschien te veel verwacht van de mensen voor wie ik dingen geregeld heb? Dat ze uit zichzelf zouden helpen, mee zouden doen en zouden waarderen dat ik mijn best deed? Misschien had ik beter moeten communiceren over de moeite die het me eigenlijk kost om dingen op te zetten, want ik weet hoe goed ik ben in het verbergen van mijn minder sterke kanten.

Het wordt hoe dan ook een uitdaging voor mij, en mogelijk ook voor de groepen mensen voor wie ik vaak de initiatiefnemer was. Laat ik dus de komende tijd nog wat verder achterover leunen en als observator gaan toekijken wat er allemaal (niet) gaat gebeuren als ik niets regel.

Even fladderen (over 'stimming')

Ik stim, jij stimt…

Het maken van stereotype bewegingen zoals fladderen, schommelen en rondjes draaien wordt vaak geassocieerd met autisme spectrum stoornissen en is zelfs één van de criteria die genoemd wordt in de DSM-IV. Zelfstimulerend gedrag wordt het ook wel genoemd, in het Engels afgekort naar ‘stimming’ – een term die ik zelf liever gebruik omdat het zo lekker klinkt. Ik vermoed dat veel mensen denken dat alleen kinderen met autisme aan stimming doen, maar dat is niet zo. Volwassenen op het spectrum hebben vaak hun eigen manieren gevonden om onopgemerkt of op een manier die sociaal geaccepteerd is te stimmen. Denk bijvoorbeeld aan wiebelen met je voet of klikken met een pen.

Wat valt onder stimming?

Het maken van (herhalende) bewegingen of geluiden, op en neer springen en het aanraken van of bijten in bepaalde voorwerpen zijn slechts een paar voorbeelden. Wat de uitingsvorm ook is, het doel van het gedrag is (in tegenstelling tot wat de naam doet vermoeden) vaak om te kalmeren en om spanning kwijt te kunnen. Soms wordt stimming echter ook gezien als een manier van omgaan met verveling. Neurotypische mensen doen het ook, want iedereen wiebelt weleens met zijn voet of wrijft onnodig met de handen. Het verschil met de stimming die geassocieerd wordt met autisme ligt in de intensiteit, de duur en de manier van het stimmen. Er is geen eenduidige grens te trekken tussen wel- en niet autistisch zelfstimulerend gedrag, en er hoeft ook niet aan het criterium van de stereotype bewegingen voldaan te worden om een diagnose ASS te krijgen.

Ze houdt er vanzelf mee op...

Toen ik bijna 2 was nam mijn vader me mee naar de huisarts omdat hij zich zorgen maakte om de ‘stressbewegingen’ die ik constant maakte. Omdat ik verder voorop liep in de algehele ontwikkeling zag de dokter hier geen kwaad in. “Het is de eigenheid van het kind”, zei hij. Toen mijn vader mij een paar maanden later weer meenam met hetzelfde probleem zei de dokter: “tegen de tijd dat ze een puber is heeft ze zich gerealiseerd dat het er vreemd uitziet, en zal ze ermee ophouden”. En daar had hij gelijk in, alleen hield ik er niet echt mee op. Ik ging mezelf inhouden in het openbaar en vond manieren om onopvallender mijn spanning te uiten. Ik stond in mijn jongste jaren nog graag op één been met mijn handen wapperend in de lucht terwijl ik piepende geluiden maakte, maar rond mijn 8^e had ik me gerealiseerd dat 'het er vreemd uitziet’ en leerde ik het langzaam af.

Omgaan met spanning

Ik heb me er lang voor geschaamd maar sinds ik de diagnose Asperger heb gekregen, vind ik het niet meer erg om het toe te geven: ook ik stim er rustig op los wanneer ik alleen thuis ben. Ik kan het als volgt omschrijven: stimming is voor mij een manier om allerlei soorten spanning kwijt te raken. Mijn hoofd is vaak druk en vol met gedachtes en mijn innerlijke processor werkt hard om van alles te verwerken. Via stimming is het net alsof ik een deel van mijn innerlijke lading naar buiten kan brengen. Ik geef het af aan de lucht, de vloer, of een voorwerp; ik geleid de spanning via mijn ledematen uit mijn hoofd. Mijn meest gebruikte manier van stimming is met het vasthouden van een voorwerp, het liefst rond en buigzaam zoals een elastiek, dat ik dan in een lus draai en soms ergens tegenaan tik terwijl ik mijn polsen ronddraai en mijn spieren aanspan en... Probeer het je maar niet voor te stellen want het ziet er vast heel stom uit. Ik stim als ik blij ben, als ik schrik, als ik onrustig ben of… gewoon omdat het bij mij hoort.

Het is goed om te onthouden dat het verdwijnen van het zelfstimulerende gedrag in het openbaar niet betekent dat de aanleiding ervan ook is verdwenen. De meeste mensen met autisme en een (boven)gemiddelde intelligentie zullen pogingen doen om zich aan de passen aan de buitenwereld en daar ook, deels, in slagen. Mijn barbies hadden vroeger vaak doorgebogen benen. Ik vond spelen met de barbies het leukste wat er was en duwde in mijn enthousiasme de poppen hard in de grond om zo mijn spanning hanteerbaar te houden; iets wat mijn ouders misschien zelfs nooit gemerkt hebben.

N.B. Op Youtube kun je filmpjes vinden waarop verschillende vormen van stimming te zien zijn. Typ bijvoorbeeld in ‘stimming autism’. Dan kun je zien hoeveel verschillende vormen van dit gedrag er wel niet zijn. 

Wat heb ik nodig?

Dit is een vraag die ik mezelf regelmatig stel. Nou vind ik het woord 'nodig' soms wat verwarrend en heb ik de betekenis even opgezocht. Dit is wat ik vond: "nodig; waar je niet zonder kunt, wat je niet kunt missen, waar je behoefte aan hebt". Als ik het nou heel letterlijk interpreteer dan is nodig datgene wat je in je bezit moet hebben of krijgen om te kunnen overleven. In dat geval is het aantal dingen waarvan ik weleens denk dat ik ze nodig heb niet zo groot.

Ga ik dood als ik de hele dag niemand zie? Nee. Ga ik dood als ik het overzicht kwijt ben? Nee. Zal ik het overleven als iemand mij afwijst? Jawel. Zal ik dan doodgaan zonder zuurstof en water? Geheid!

In de ruimere interpretatie is nodig datgene wat ik graag wil hebben om ervoor te zorgen dat ik gezond en gelukkig ben. Hier worden antwoorden op de vragen die in me opkomen een stuk lastiger.

Heb ik hulpverlening nodig? Heb ik het nodig om met andere mensen samen te wonen? Moet ik meer dagbesteding hebben? In hoeverre heb ik überhaupt contacten met andere mensen nodig?

Er is een reden waarom deze vragen me zoveel bezighouden; ik maak me zorgen over de bezuinigingen in de zorg en de veranderingen in de Wmo. Dat wat ik nodig heb lijkt er minder toe te doen als van 'buitenaf' beslissingen worden genomen over bijvoorbeeld de begeleiding die ik nu krijg. Het is lastig om te voelen waar ik behoefte aan heb als ik weet dat ik het toch niet zal krijgen.

Maar zou ik doodgaan als mijn woonbegeleiding wegvalt? Nee. Wat er dan zou gebeuren - ik weet het niet, maar ik ben soms bang voor de toekomst. Ik wil niet langdurig alleen wonen, vooral niet als ik weinig dagbesteding heb. Het gaat heus wel, maar het is soms op het randje. Als mijn woonbegeleiding ook zou wegvallen zie ik eigenlijk niet in hoe ik me dan, psychisch, staande zou moeten houden. Het zelfstandig wonen vergt best veel van me en mijn draagkracht is al grotendeels belast. Een acute dood zal echter niet optreden, maar zowel ik als 'de maatschappij' zullen er waarschijnlijk niet erg op vooruit gaan.

Bang voor angst

Autisme en angst is een veelgehoorde combinatie. Volgens mij heeft dat te maken met de moeite om overzicht te krijgen en te houden en de behoefte aan voorspelbaarheid in een onvoorspelbare wereld. Ook mensen kunnen veel angst opleveren; als we hun gedrag niet begrijpen en/of kunnen plaatsen en als ze ons (al dan niet bewust) kwetsen.

Ik voel me vaak onveilig, ook als ik alleen ben. Ik vraag me vaak af wat er straks, morgen en volgende maand gaat gebeuren. Ik vind mensen onvoorspelbaar en denk veel na over gedrag dat ik niet begrijp. Het beangstigt me dat er mensen zijn die dingen doen die ik zelf niet zou doen; dingen die ik niet kan plaatsen.

Ik heb vreemde angsten (gehad) zoals de angst om te stikken in eten en de angst voor elektrische schokken, met name van deurklinken. De angst om te stikken ging gepaard met de angst voor eten in het openbaar en het dwangmatig controleren van de houdbaarheidsdata van etenswaren. Het 'deurklinkprobleem' heb ik sinds een jaar of 6 en is een stuk minder geworden sinds ik bepaalde rituelen heb ingezet om minder bang te zijn. Ik moet de deurklink eerst aanraken met mijn mouw of met de nagel van mijn duim voordat ik mijn hand erop leg. Als dan blijkt dat ik toch statisch geladen ben, wordt de schok enigzins gedempt...

Ik ben bang voor sommige zintuiglijke prikkels, zoals bepaalde geuren. De angst voor geur heeft al een tijdje een redelijk grote invloed op mijn leven en gaat gepaard met dwangklachten. Mijn therapeute zei dat het zelfs klinkt alsof ik een fobie heb. Een geurenfobie, daar had ik nou nog nooit van gehoord.

Bang voor angst, dat is wat ik ben. Als ik vermoed dat ik angstig ga worden gaan al mijn zintuigen op scherp en word ik alert. Hierdoor schrik ik nog erger als er iets gebeurt. Vervolgens word ik bang om te schrikken - het deurklinkprobleem is hier een goed voorbeeld van - en probeer ik de angstprikkel te vermijden. Momenteel ben ik telkens bang om geuren op te pikken die ik helemaal niet wil ruiken en vermijd ik bijvoorbeeld prullenbakken. Ik hou graag zelf de controle... maar de wereld gaat daar niet mee akkoord :)

Anticlimax bij de kaakchirurg

(Column origineel geschreven voor een nieuwsbrief)

De afspraak stond al twee weken en alle rampscenario’s hadden zich al afgespeeld in mijn hoofd. Ik zou flauwvallen in de wachtkamer, de verdoving zou niet werken, ik zou in blinde paniek de kaakchirurg bijten en uiteraard een zeldzame infectie aan dit alles overhouden… Het was dinsdag 20 mei 2014 en mijn verstandskiezen gingen eruit.

Een voorbereid mens telt voor twee dacht ik. Ik zou zorgen voor voldoende rust, vloeibaar eten en genoeg pijnstillers voor erna. Ik had iedereen ook al medegedeeld dat ik vast en zeker heel zielig zou zijn die dagen erna; dat was immers vorige keer ook zo.

Bij de kaakchirurg werd er als eerste een röntgenfoto gemaakt van mijn gebit, en dit is niet het soort foto dat men op facebook wil uploaden. De gevreesde verstandskiezen lagen schuin tegen de andere kiezen aan; het zag er toch echt niet goed uit vond ik. Ik zat in een klein kamertje op de tandartsstoel te wachten tot de chirurg zou komen om mij plat te spuiten.

De arts kwam binnen en wierp een korte blik op de foto en toen een korte blik in mijn mond.

“Ik doe het niet”, zei hij. “Wat niet?” vroeg ik. “Ik haal ze er niet uit”. En hij lichtte nog even toe wat ik allemaal aan de behandeling zou kunnen overhouden, terwijl de kiezen nu lekker veilig verstopt lagen onder het tandvlees waar ze geen kwaad konden doen. Ik mag ze mijn leven lang houden.

Achteraf zat ik met mijn moeder in het restaurant van het ziekenhuis nog een beetje duf voor me uit te staren; de premedicatie die ik die ochtend had ingenomen deed zijn werk in ieder geval prima. Ik had gepland om die middag mokkend op de bank door te brengen met brintapap en vanillevla, en ik was bijna teleurgesteld dat ik nu geen reden meer had om dat te doen. 

Toevoeging voor bij dit blog:

Vreemd genoeg heb ik eigenlijk geen opluchting gevoeld toen bleek dat mijn verstandskiezen er niet uit hoefden. Ik was eerder teleurgesteld omdat ik er helemaal klaar voor was en me zo goed had voorbereid! Mijn planning voor de rest van de dag (en de dag erna) was in de war gelopen en daar hou ik niet van. Ik realiseerde me dat ik er (onbewust) naar had uitgekeken dat ik even geen verantwoordelijkheden meer op me zou kunnen nemen. Ik zou een reden gehad hebben om 'dingen te laten vallen'. Nu moest ik gelijk het dagelijkse leven weer oppakken en de daarbij horende stress overviel me toch een beetje.

Wát is autisme?

Sinds ik op mijn 23e de diagnose autisme heb gekregen hou ik me regelmatig bezig met het opzoeken van informatie hierover. Nu, zo'n 4 jaar later, heb ik er al veel over gelezen, en dan met name over hoe autisme zich uit bij volwassen vrouwen met een normale of hogere begaafdheid. 

Zo af en toe stel ik iemand nog weleens de vraag: "Wát is nou precies autisme?" Waarna men behulpzaam de gedragskenmerken of DSM-criteria van ASS begint op te sommen. Maar dat was niet mijn vraag... De criteria, de theorieën, die snap ik wel.

In feite weet men nog steeds niet wat ASS is. Het is niet zo alsof het om een enkele bijzonderheid gaat die je met een bloedonderzoek of DNA test even vast kunt stellen. Misschien is het enigzins autistisch van mij dat ik me af en toe kapot erger dat ik niet weet 'hoe het precies zit'? 

Ik ben momenteel het boek Autismespectrumstoornissen bij Volwassen* van Annelies Spek aan het lezen en daar wordt de huidige stand van zaken op het gebied van onderzoek naar ASS uitgelegd. Informatie over genen, erfelijkheid en omgevingsfactoren hebben mij wel wat meer duidelijk gemaakt, maar vooral wordt duidelijk dat er nog heel veel onderzoek nodig is!

In de DSM-V zijn de divisies van ASS in o.a. Asperger en PDD-NOS verdwenen. Alles heet nu Autisme Spectrum Stoornis. In mijn mening (IMHO) zou het best wel eens kunnen dat in de toekomst ASS weer wordt opgesplitst. Bijvoorbeeld omdat men erachter komt dat bepaalde genen wel betrokken zijn bij 'dit ene kenmerk' en niet bij 'dit andere kenmerk' of omdat uit hersenscans blijkt dat bij de ene groep de hersenactiviteit meer 'zus' loopt en bij de andere groep meer 'zo'. Misschien is het wel zo dat wat wij nu allemaal autisme noemen eigenlijk meerdere dingen is, meerdere verschillende bijzonderheden.

Als ik kijk naar de mensen met ASS die ik ken en naar mezelf dan denk ik weleens: hebben wij nou echt allemaal dezelfde diagnose? Wat is nou precies hetgene dat ons allemaal verbindt?

Het blijft natuurlijk mensenwerk en (cliché...) we zijn allemaal uniek.

* Autismespectrumstoornissen bij Volwassenen van Annelies Spek: http://www.bol.com/nl/p/autismespectrumstoornissen-bij-volwassenen/9200000021235477/

Niet kunnen beginnen... en stoppen

Vooral wanneer het op dingen aankomt die buiten mijn routine vallen heb ik nogal eens last van opstartproblemen. Ik ben goed in het eeuwig uitstellen van klusjes waarvan ik telkens constateer dat ze moeten gebeuren, maar die gewoon geen vaste plek in mijn rooster hebben. Afgelopen donderdag heb ik voor het eerst sinds een jaar de ramen schoongemaakt bijvoorbeeld. Ik wilde het al een maand of negen doen. Waarom doe ik het dan telkens niet? Ik heb vaak wel ergens een to-do-lijst rondslingeren waar ik dit soort dingen opschrijf. Al plak ik die op mijn voorhoofd, ik krijg mezelf niet aan de slag.

Na lang uitstellen komt er een moment waarop ik toch begin aan een bepaalde klus of activiteit. Dan is er vaak iets vreemds... zodra ik bezig ben kan ik eeuwig doorgaan! Ik kan uren achter elkaar typen aan een schoolopdracht en heb dan ook geen rust meer tot het af is. Ik kan uren achter elkaar schoonmaken zodra ik eenmaal over die drempel van het starten ben gestapt. Zelfs als mijn lichaam aangeeft niet meer verder te willen, de letters voor mijn ogen dansen of mijn handen ruw zijn van het schoonmaakwater, dan nog wil ik niet stoppen. Het moet af, en goed ook!

Soms denk ik dat dit ook één van de redenen is waarom ik moeite heb met beginnen. Ik weet namelijk van mezelf dat als ik me ergens aan waag dat het wel even gaat duren voordat ik weer tijd heb voor iets anders. 
Soms probeer ik een activiteit in tweeën te breken, bijvoorbeeld door een maaltijd tussendoor te plannen. Meestal negeer ik mijn planning echter zodra ik ben begonnen, en mijn maag kan knorren wat hij wil maar 'het' moet toch echt eerst af voordat ik weer ga eten!

Linder

De naam Linder is een combinatie van mijn voornaam en van 'vlinder'. Vlinders staan voor mij symbool voor hoop en groei.

Ik merk dat ik de laatste tijd graag wil schrijven. Ik ben zoekende naar een goede vorm voor mijn schrijfsels en kwam op het idee om een blog te beginnen... 

Wie ben ik - een vrouw/meisje van 27 die op 23-jarige leeftijd de diagnose Asperger kreeg en zich sindsdien interesseert voor alles wat met autisme te maken heeft. Ik zie mezelf als heel gewoon, ik ben niet bijzonder. Ik vind het ook best wel raar om dingen over mezelf te schrijven en die in de openbaarheid te gooien. Toch wil ik het erop wagen om eens mijn gedachten, ideeën en visies met anderen te delen :)